Jestem wcześniakiem urodzonym półtora miesiąca przed terminem. skończyłam już dwadzieścia lat, jednak dopiero niedawno przeczytałam o zaburzeniach integracji sensorycznej, na które najprawdopodobniej cierpię. Moje objawy (we wczesnym dzieciństwie) :

-trudność w jeździe na rowerze
-trudność w odnajdywaniu się w grupie
-bardzo brzydkie nieczytelne pismo (dziś częściowo wyćwiczone)
-częste upadki
-bardzo wysoki próg bólu (po dzień dzisiejszy)
-płaczliwość
-choroba lokomocyjna (po dzień dzisiejszy)
-gubienie się (po dzień dzisiejszy)
-trudność w utrzymaniu porządku wokół siebie

chciałabym wiedzieć, czy można coś zrobić by sobie pomóc i czy jest sens zaprzątać sobie tym głowę. Dodam, że byłam od zawsze bardzo zdolnym uczniem (poza wychowaniem fizycznym, gdzie trudność sprawiały mi nawet najprostsze z ćwiczeń) i nie zdiagnozowano u mnie dysleksji (pomimo nieczytelnego pisma nigdy nie pisałam fonetycznie, ani nie robiłam błędów).

Liczę na odpowiedź i ewentualne wskazówki co do ćwiczeń. ;)))) choć nie jestem do końca przekonana czy można jeszcze coś zdziałać. p

pozdrawiam.

ODPOWIEDŹ

Wcześniactwo oczywiście jest powodem do znalezienia się w grupie ryzyka występowania zaburzeń integracji sensorycznej ale tylko tyle – nie każde dziecko urodzone przed terminem będzie takie zaburzenia miało.
Opisywane przez Panią objawy mogą świadczyć o zaburzeniach SI. W USA prowadzona jest terapia dla osób dorosłych, gdyż w myśl teorii SI układ nerwowy jest plastyczny przez całe życie, choć podatność na bodźce zmniejsza się z wiekiem. Innymi słowy, im pacjent starszy, tym dłużej terapia będzie trwała, ale efekty są możliwe do osiągnięcia. Niestety w Polsce nie mamy doświadczeń pracy z pacjentami dorosłymi… Myślę jednak, że jest kilka ćwiczeń, które mogą trochę pomóc. Np. ćwiczenia równoważne na poduszce terapeutycznej (ma ona postać gumowego, czasem najeżonego miękkimi kolcami okrągłego placka grubości około 15 cm wypełnionego powietrzem – w ofercie sklepów występuje pod różnymi nazwami, np. dysk terapeutyczny). Samo stanie na tej poduszce już jest ćwiczeniem, ale dodatkowo można sobie sprawę uatrakcyjniać, np. podrzucając piłkę, odbijając balon, robiąc przysiady itd. – w ten sposób nie tylko poprawia się równowaga, ale również kształtuje świadomość własnego ciała, siła mięśni, w tym posturalnych. Proponuję ćwiczyć z obciążnikami, które „wzmocnią” efekt. Dobre jest też turlanie się po podłodze z jednoczesnym ciasnym zawijaniem się np. w koc. Proszę też jak najczęściej chodzić boso, zwłaszcza latem, po różnych fakturach: piasek, trawa, kamienie, żwir itd.
To tak na początek. Jeśli będzie miała Pani więcej pytań, czy chęć na nowe ćwiczenia proszę o kontakt.
Pozdrawiam
Joanna Król