Czytanie i opowiadanie bajek jest naturalną formą  kontaktu z dzieckiem, a jeśli przy tym bajka sprowokuje rozmowę, odkryje jakiś problem, to chwała jej za to. Ale jest też możliwa inna kolejność. Jeśli widzimy, że nasze dziecko boryka się z jakimś problemem, emocjami, nie bardzo chce lub nie wie,  jak nam o tym powiedzieć, możemy mu pomóc, znajdując odpowiednią dla niego historię terapeutyczną.


Rodzicom Krzysia skradziono samochód. Nie ukrywali tego przed dzieckiem, był spokojny i wydawało się, że dosyć dobrze to zniósł. Babcia opiekująca się Krzysiem zauważyła jednak, że chłopiec bardzo przeżywa tę kradzież, wszystkie jego emocje związane są z tym wydarzeniem.

Mama Krzysia, która ukończyła warsztaty bajkoterapeutyczne dla rodziców, pomyślała: „Czas na bajkę, czegoś się na tych warsztatach nauczyłaś, więc to wykorzystaj".  

Krzysio usłyszał opowieść o małej dziewczynce, której ukradziono rowerek. Niestety rowerka nie udało się odzyskać, ale złodzieje zostali złapani i ukarani.

Bajkę opowiadała mama Krzysiowi tego wieczora cztery razy!

Płakał bezgłośnie. A jej zamierał głos ze wzruszenia, gdy patrzyła, ile w maluchu było żalu i emocji. Rano chciał ją usłyszeć ponownie. Po kilku powtórzeniach Krzyś zaczął wykrzykiwać na koniec: „Nie wolno kraść! Złodzieje zostaną ukarani”. Krzyś chciał wysłuchiwać opowieści przez kilka dni, z czasem  problem przestał istnieć.

Któregoś dnia w domu Zosi zrobił się przeciąg i spadła lampa. Wiatr tak przestraszył dziewczynkę, że lęk nie mijał po tym wydarzeniu. Bała się silniejszych podmuchów. Nie pozwalała otwierać okien. Rodzice zwrócili się do bajkoterapeuty o pomoc.

Ponieważ chcieli sami napisać dla Zosi bajkę, otrzymali tylko pomysł i plan takiej opowieści.

Zosia usłyszała bajkę o wietrze Poldku, który szukał przyjaciela. Niestety był niezbyt ostrożny i zaglądając do pokoju chłopczyka, z którym chciał się pobawić, stłukł szybę. Przestraszył chłopca nie na żarty. O wspólnej zabawie nie było już mowy, chłopiec rozpłakał się i pobiegł do mamy. Poldek, chcąc naprawić swój błąd, dowiedział się od swoich przyjaciół /wiatraka, elektrowni/, że ludzie często boją się przyrody, ale kiedy zaczyna ona z nimi współpracować, niezwykle ją cenią. Poldek znalazł w końcu wspólną zabawę, do której mógł zaprosić chłopca – latawce!

Zosia słuchała codziennie tej historii, na początku przypominając rodzicom, żeby nie bujali lampy. Z czasem zapomniała o lampie i zaczęła zasypiać rozluźniona, spokojnym snem.

Wiosną zaplanowała zabawę z latawcem!

Więcej o bajkoterapii na www.bajkoterapia.pl

Ewa Przepiórzyńska
www.ABCbaby.pl